Hieronder een lijstje van muziek die je zeker gehoord moet hebben.

_____________________________

Empire (en ook Kasabian) – Kasabian

Past in het rijtje met Black Rebel Motorcycle Club en Oasis. Drie bands die me altijd kunnen bekoren. Zeker Kasabian heeft soms nog net iets catchier nummers dan Oasis of BRMC. Maar Oasis en BRMC steken muzikaler iets genialer in elkaar. Toch doet Sergio Pizorno heerlijk z’n job. Ze hebben nog maar 2 albums, maar ‘n hoop onuitgegeven singles (worth exploring). Nu hun laatste single van hun nieuwe cd is uitgegeven: Underdog vanop hun nieuwe album: The West Rider Pauper Lunatic Asylum, is al bekend dat dat nummer m’n favoriet zal zijn op dat nieuwe album. En afgaande op die single zitten ze muzikaler iets beter in elkaar dan op hun debuutplaat.

Black Rebel Motorcycle Club

De hele discografie van BRMC  zou verplichte kost. Wat zij maken is heerlijke progrock. BRMC zoekt emotionele extremen op: soms weemoedig, op andere momenten happy. Progrock is niet echt helemaal juist, heel vaak hoor je er duidelijke invloeden van blues tussen. Helemaal bluesrock noemen is wat teveel van’t goede. Maar albums als, Take them on on your own, Howl, Baby 81, B.R.M.C, American X: Baby 81 Sessions kunnen mij ten alle tijde bekoren.

 

Dreams (en ineens ook Rules) – The Whitest Boy Alive

Erlend Øye did it again. We kennen hem al van Kings of Convenience. Wat hij doet met Whitest Boy Alive is gelijkaardig, maar in plaats van een volledig Noorse set, speelt hij nu in een voornamelijk Berlijnse set. Waar Kings of Convenience voornamelijk gitaarpop is, vult Whitest Boy Alive de leemtes in met piano en synths. Heerlijk zweverige indie rock!

The Chronicles – Trentemøller

Een waardige compilatie van het beste van Trentemøller. Met een heerlijk betoverende ‘The Forest’ en Snowflake. Neem daarbij nog een resem remixes. Kwaliteit als we gewend zijn van onze alombekende Deen.

Ballroom Stories – Waldeck

Een funky mix tussen reggae, trip hop, ballroomjazz en electronica. Het resultaat mag er wezen: een heerlijk sloom en zwoel album waar de sensualiteit afdruipt. Het is niet bepaald het meest moderne thema of het meest courante genre dat Klaus Waldeck hier aanstipt. Hij durft het aan om tussen zijn mengelmoes van genres er zelfs een streep Balkan tussen te smijten, heerlijk gewaagd. Maar het resultaat is zo’n meeslepend en sensueel album, uitermate geschikt voor de zwoele zomeravonden. 

Bless You – Lulu Rouge

Dit is een duo (?) dat ooit nog met Trentemøller heeft samengewerkt. Ze waren denk ik zelfs vrienden. Trentemøller heeft zijn heerlijke plaat gemaakt. En Lulu Rouge hebben ook een heerlijke plaat gemaakt. Iets donkerder dan hun Deense vriend. Maar daarom niet minder slecht. Lulu Rouge doet je iets hoger zweven. Ook de co-operatie tussen Lulu Rouge & Trentmøller resulteert in het heerlijk nummer ‘Bless You’. Dat nummer alleen al, is een reden genoeg om heel de cd op je iPod te knallen. Neem daarbij nog de ongelooflijk verbazingwekkende minimal lullaby ‘Ninna Nanna’, en het verhaaltje is compleet!

The Last Resort – Trentemøller

M’n Charts op Last.fm liegen er niet om. The Last Resort is zowat het meest gedraaide album in m’n bibliotheek. Het is heerlijk downtempo, minmalistisch en Deens. Ik ga niet veel woorden hieraan vuil maken. Echt absolute aanrader. Heerlijk gewoon!

Thickfreakness en Attack and Release – The Black Keys

Vergeet The White Stripes met hun Bluesy Rock. Dit is much better. The Black Keys maken bluesrock die ietwat aansluit bij My Morning Jacket en Fleet Foxes én bij Seasick Steve. Waar seasick steve rasechte blues maakt, maken TBK een mix van Blues, Rock en Folkrock. Heerlijke Bluesrock waarvan The White Stripes nog entwat  van kunnen leren. Dat Josh Homme, Robert plant en Thom Yorke fan van het eerste uur zijn, zegt genoeg zeker?

Enjoy Eternal Bliss – Yndi Halda

Dit is geen ordinaire post rock. Het is een mix van post rock met klassiek of neo-klassiek. Wat ze brengen is heerlijk. Het zijn tracks van gemiddeld 18 minuten, waarin je meegesleurd wordt in en een adembenemende wervelstorm van post rock en tegelijk een paar momenten van rust wordt gegund, alvorens terug meegesleurd wordt. Het leunt net niet aan bij Sigur Ròs, Johann Johannsson, Olafur Arnalds; maar gaat verder dan dat. 

Vol Lof!

Street Horrrsing – Fuck Buttons

Minimal Post Rock, jawel, het bestaat! Dit album is chaos, pure chaos. Een reden des te meer om het de hemel in te prijzen. Het is ongetwijfeld überelectronisch, maar dat doet niets aan het concept van het album. ‘Sweet Love for Planet earth’ begint zeer lieflijk, zeer lullaby; maar na een dikke 2 minuten wordt het heerlijk zwaar en haast melancholisch.

Net niet diabolisch genoeg om m’n lievelingsalbum te worden.

Genre: Post Rock

Van elke post rock groep een recensie schrijven is een ware tantalluskwelling. Ik ga me hier dan ook niet mee bezig houden. Wél ga ik een lijstje geven van groepen die opmerkelijk goed zijn.

Yndi Halda, Explosions in The Sky, 65 Days Of Static, Loss Of A Child, From The Sky, you.may.die.in.the.desert, Saxon Shore, Scraps Of Tape, Pg.Lost, My Dad vs Yours, Joy Wants Eternity, The Evpatoria Report, Russian Circles, Caspian, The American Dollar, Fuck Buttons, 500Won Project

 

Zero Life Night Vision – Kap Bambino

Ik schuif ze mee in hetzelfde rijtje als Crystal Castles, maar bij nader inzien is het toch niet hetzelfde. Dit is vaak even geschift als CC, maar kan er eigenlijk toch niet aan tippen. Het is Nu-Rave, maar van een andere orde dan wat Ethan en Alice doen. Kap Bambino is een duo en afkomstig uit Frankrijk. Dat ze van deze kant van de grote plas zijn is duidelijk te merken in hun punkier voorkomen dan CC. Ik hoor er overduidelijke invloeden van De OldSkool Punk in. De drumlijn doet zo vertrouwd aan dat het niet zo heel vernieuwend meer klinkt.

Fantasy Black Channel – Late Of The Pier

Hoewel dit album al uit is van eind augustus, is het een dikke maand in m’n bibliotheek gesukkeld. Ik heb het me  nog geen minuut berouwd. Dit album heeft geregeld een glimlach op m’n gezicht getoverd. 
Late of The Pier zijn een bende Britten die een loeiharde en chaotische mix van Britpop, oeroude rock, chaotische rave en heerlijke electronica. Het is een album met catchy riffs en heerlijke basslijnen. Ik geef m’n voorkeur aan ‘Focker’ en ‘bathroom gurgle’. Laat de rest daarom niet minder goed zijn, maar deze twee hebben net iets meer.

Steam Circuit – Format:B

Met Format:B ga ik de meer minimal Techno- kant op. Het is dansbare muziek, maar heeft toch nog iets ambients in zich. Je kan het volume luid zetten en er  echt op dansen, maar zet je het volume wat zachter, dan werkt het perfect als background muziek. Ter vergelijking: het is net iets actievere muziek dan ‘the sun & neon Light’ van Booka Shade. Remarkable touch: ’si pero no’ een nummer met bezwerende lyrics.

Betoverend!

Lambs Anger – Mr. Oizo

Iedereen kent Mr. Oizo ongetwijfeld van ‘flat beat’. Een beestig oud nummer, dat even beestig is als het oud is. Het album wist me nogal te verrassen, want bij Mr. Oizo kwam er niet direct staalhard Noise in mij op. Met ‘Bruce Willis is Dead’ toont de fransman zich erg punky. Hij sluit perfect aan in het rijtje van Justice, Goose. Zij het met een iets andere toets. Hij gaat inderdaad van erg punky, naar spaceous psychedelic, pop en heel even hip hop (lang leve Uffie)

The Bells The Bells – Underworld

Zeg Underworld, en iedereen denkt aan oude rotten in het vak en ‘Born Slippy’. Ik had dan ook niets anders verwacht dat dit album enkel maar een hommage ging zijn aan het gevoel dat werd opgeroepen door hun klassieker. Ik was fout, zo fout heb ik er nog nooit naastgezeten denk ik! The Bells The Bells, is een remix album. Een hoop remixes door niet-alledaagse dj’s. Het genre loopt van electronische rock over staalharde noise-electronica naar Ambient. Hij weet me ergens wel te bekoren, maar ik geef  m’n zoektocht naar de ‘native Underworld’ niet op!

Subculture – The Subs

Alweer belgische makelij. Dit keer staalharde electronica met ‘n punky randje. Ik heb er met veel verwachtingen naar uitgekeken en kan alleen maar vertellen dat m’n verwachtingen meer dan zijn ingelost. Wat ‘n plaat, wat ‘n album! Music is the new religion en albatros hebben hun Trance-aandeel op het album, My Punk en Fuck that shit eerder hun Punk-aandeel. Voor de rest neigt het soms een beetje naar het debuut van Goose. Maar de afsluiter from dusk till dawn kon niet beter. Het is een ‘gesubbed’ kind of booka shade. I like!

Kitsune Tabloid Mixed By Digitalism – Kitsune

Alle artiesten die onder het label ‘Kitsuné’ zitten, zijn in deze megamix door Digitalism door de gehaktmolen gehaald. Ik vind hem geslaagd, aangezien op dit label niet allemaal dezelfde genres zitten.

Silk (Red Label) – Booka Shade

Booka Shade in zijn niet alledaagse vorm. Je zou ze niet herkennen. Dit album komt dan ook niet bovenaan in mijn favorieten van Booka Shade. Het is énorm experimenteel, en absoluut on-booka shadish. Maar er zit ‘n kantje aan dat me wel bevalt. Misschien omdat het zo op FSOL lijkt?

Castillian – Thomas Sagstad

House van de eerste plank! Dit album bestaat, naar mijn weten maar uit 2 tracks. Maar dat is genoeg. I Like!

Imagine – Armin Van Buuren

Op vraag van ben ik ermee in contact gekomen. Ik verwachtte trance genre ‘Tiesto’. Ik had al ‘n paar tracks gehoord uit de cd, maar ik was eigenlijk wel verbaasd toen ik dit album in z’n geheel hoorde. Het was bijna ambient te noemen. De gastartiesten zijn (bijna?) allemaal nederlands, maar doen hun werk goed. Van hun eigen muzikale achtergrond is niets te horen, Sharon (van Within Temptation) en Jacqueline (van Krezip) zetten best wel opmerkelijke prestaties neer.

Snowflake Midnight – Mercury Rev

Ze komen naar de AB, Mercury Rev. Reden genoeg om me wat meer bij te brengen over Mercury Rev. Ik had er al een liedje van, Maar dat was ‘n remix van The Chemical Brothers. Dus ‘n echte referentie was het niet. Ik moet zeggen dat ik dit album enkel zou opleggen als het rustig, koud, kil en donker is buiten. Het heeft enorm veel weg van Sigur Ròs, maar dan met gitaren, en net iets pompeuzer.

Best of Chicane – Chicane

Nog ‘n Trance-album. Eigenlijk niet slecht. Het neigt enorm naar House. En dat kan ik alleen maar bemoedigen. Veel valt er niet op te zeggen.

Intimacy – Bloc Party

Let’s face it, ‘Silent Alarm’ was voor een debuut vele malen beter dan hun 2de cd: A weekend in the city. Intimacy is van dezelfde klasse als ‘Silent Alarm’. Staalharde poprock, met af een toe een moment van bezinning. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat ze teveel terug naar hun vorige plaat neigen. De drumlijnen en de gitaarriffs heb ik precies nogal gehoord. Shame!

Dig out Your Soul – Oasis

Bij een eerste keer luisteren kon ik me niet van de indruk ontdoen dat ik naar een cooperative van Queens Of the Stone Age en Kasabian aan het Luisteren was. Vooral The Shock of the Lightening (je weet wel, die single die veel werd gespeeld) lijkt heeeel hard op Kasabian. Soldier On zou recht uit ‘era Vulgaris’ kunnen komen van QOTSA. én toch vind ik hem goed!

Drukqs – Aphex Twin

Meest bevreemdende album ooit! Zo zou ik dit Record het best kunnen aanprijzen. Let wel: dat wil niet automatisch zeggen dat het een slecht album is. Het ene moment staalharde Rave-Goa-Psycho-drum ‘n’ Bass, en het andere moment rustige pianomuziek. Het is net een album met Borderline, of eentje dat manisch-depressief is. Het ene moment heel energiek (je kan het omschrijven als kwaadaardig, aggressief) en het andere moment heel kalm.

Almost Bangor – Novastar

Hij is terug van weggeweest, Joost Zweegers. Na een veelbelovende ” mars needs woman” naar de volledige plaat geluisterd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik nog niet in de periode van melancholisch/vrouwelijke rock ben beland. Dit album mag ‘n tijdje terug op het schap.

Set your Head on Fire – The Blackbox Revelation

Een meesterwerk van eigen bodem. Paternoster en Van Dijck hebben er een pracht van een rockdebuut met gemaakt. Vaak heb ik mezelf betrapt sommige songs te classificeren als: Kasabian of Oasis. De invloeden van deze groepen en Queens of the stone Age zijn duidelijk te merken. Hetgeen enkel een goede zaak is. Dit duo, nauwelijks ouder dan de gemiddelde r&b liefhebber, heeft een muzikale achtergrond waar Tom Barman “U” tegen kan zeggen. De invloeden op deze plaat liggen mijlenver uit elkaar, en toch slagen ze erin om ze harmonieus samen te brengen in vette, rauwe rock. Respect!

Sunday at Devil Dirt – Mark Lanegan & Isobel Campbell

In Vlaanderen zou deze samenwerking te vergelijken zijn met Geike Arnaert & Daan Stuyven. Dit vlaamse duo zou er echter in de verste verte niet in slagen om de pracht van dit album tegemoet te komen. De diepe, onbewerkte en rauwe stem van Mark Lanegan en de frivole, ongeschonden stem van Isobel Campbell Vormen samen zo’n prachtig en toch zo’n grote paradox. Het dramatische tegenover het frivole. Mijn reactie op dit album bestond uit een constante bewondering. Like a Never-ending-fairytale.

Brotherhood – The Chemical Brothers

Een zoveelste ‘best of’ van The Chemical Brothers. Deze is echt ‘best of’ te noemen. Het aantal keren dat dit album heeft gespeeld is niet meer te schatten. Heel het album is zoals we van TCB gekend zijn. Met als uitschieters: ‘Saturate’ ,eigenlijk Electronic Battle Weapon 8, ik vermoed een rework van iets van Booka Shade; en ook nog ‘Midnight Madness’, zo simpel maar toch zo geniaal.

Ennemies like This – Radio 4

Dit albums is al enkele jaren oud, maar niettemin wil ik hem toch nog aanprijzen. Radio 4 is erin geslaagd om hun politieke boodschappen niet te laten doorwegen noch op het muzikale aspect, noch op de commerce. Ze worden vaak vergeleken met Kasabian met tanden, maar op muzikaal vlak is het verschil toch wel al te duidelijk om meteen tot die conclusie te komen. Goede cd, maar of ik er een nieuwe zou kopen? Nee.

De Machine – De Jeugd van Tegenwoordig

Ik moet bekennen, na Everybody Nose van N.E.R.D. heb ik nog ‘hiphop’ in mijn multimedia bibliotheek. Of De jeugd van tegenwoordig is misschien niet helemaal in de hoek van ‘hiphop’ te duwen. Wel is te bevestigen dat hun songteksten hi-larisch zijn. Met ‘deze jongen komt zo hard’, ‘FlapFlap laat de rest je aan weinig verbeelding over. Verder zitten achter deze songteksten geniale beats, echt nog geen spijt van deze laatste aanwinst in mn bibliotheek. Aanrader!

FSOL oftewel Future Sound Of London.

Zo het type muziek dat niet in een bepaalde hoek te duwen is. Het is experimentele electronica, op het randje van electric Rock, en Ambient af. Het is prachtige muziek om naar te luisteren als het volledig donker is, en dan met n redelijk volume. Wat ‘n diepgang. Zweverig, maar tegelijk ook doordingend, penetrerend. Je waant je het ene moment in de hemel, en het andere moment in het midden van de jungle. Dit duo is ongelooflijk.

Amorphous Androgynous

Dit is hetzelfde duo van het hierboven FSOL, maar doet het dan met elektrische gitaren. Het neigt iets meer naar de rock, maar toch met een aardig psychedelische alter ego. Niets dan lof!

Crystal Castles – Crystal Castles

Mocht hun concert in de AB 3 maanden op voorhand niet uitverkocht zijn, ging ik ernaartoe met een paar goeie oordoppen. Dit is noise in de ware zin van het woord. In een wirwar van chaos, kreten en stuiptrekkingen brengt dit duo een heerlijke elektrische harmonie naar voren. De personificatie van onze eigen maatschappij misschien? Who Knows?

Bloody Beetroots

Na de vele goede reacties van hun performance op Pukkelpop. Is het niet te verwachten dat dit anders zou zijn bij mij. Dit Italiaanse duo maakt over the top remixes. Electronica waar je vingers en tenen bij kan aflikken. Zoetjes!