Over mij zit een zwaar obese vrouw. Ik schat ze 34 jaar oud. Je zou ze moeten zien zitten: Onderuitgezakt als een pudding, steunend op haar eigen vet;

traag in haar bewegingen en smakkend bij elke beweging die ze maakt. Balatony uit Taxidermia zou haar broer kunnen zijn. Om die naam te kunnen neerschrijven

heb ik net een stuk uit de Taxidermia moeten kijken, goed bewust dat de mensen achter mij meekunnen kijken; keek ik naar extreem zwaarlijvige mensen die hun

maag uit hun lichaam kotsten, 45 kilo kaviaar opeten op 20 minuten of chocoladerepen met verpakking en al in een keer doorslikten (naar verluidt glijdt dat beter)

Dat gebeurd zijnde, begint de dame in kwestie hier over mij zelf net op een tergend trage en minitieuze manier te kauwen en te slikken. Ik ben blij dat ik

een koptelefoon opheb, hoef ik tenminste dat gesmak niet te aanhoren.

schuin over mij zit een vreemde man mee te knikken op de maat van zijn muziek. Zou recht uit Frankenstein kunnen komen. Zijn ogen staan uitermate glazig,

zijn hoofdhuid draagt de merken van een operatie of iets dergelijks, misschien de reden tot zijn retardness.

Je maakt wat mee op een trein.