Beveiligd: State of Mind on Christmas eve

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Beveiligd: Echtscheidingen – written on aug 27, 2007

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Film – Burn After Reading – Bis

Gisteren nog eens Burn After Reading gezien zodat ik een iets betere recensie kan schrijven.

Ik wou er vanmorgen aan beginnen, maar toen ik de krant las, stond er in De Standaard een geslaagde recensie. 

Bij deze: 

Het is niet de eerste keer dat de broers Coen de idiotie van de sukkelende mens in de verf zetten. Denk aan Tim Robbins in The Headsucker proxy of John Goodman in The Big Lebowski. George CLooney zette in O Brother, where Art Thou? een haarnetje op en ging in Intolerable Cruelty met tandpasaglimlach plat op zijn bek. Het ego opzijschuiven en zichzelf voor schut zetten blijkt hoogst verslavend en besmettelijk. In Burn after reading laat Clooney zich voor derde keer afschilderen als een niet al te snuggere man. Zijn Démarche krijgt massaal navolging van illuster volk als Brad Pitt, John Malkovich, Tilda Swinton en mevrouw Joel Coen, Frances McDormand. De idioot uithangen is hip. En hoe beroemder de acteur, hoe stompzinniger het personage. Dat wil zeggen dat Brad Pitt de grootste domoor mag spelen, de fitnessfreak Chad. Alleen al voor het onnozel dansje dat hij uitvoert terwijl hij in de auto naar muziek luistert, moet je naar Burn after reading.

Toch is de collectie grote namen die stumpers spelen en gekke bekken trekken niet de enige attractie. De broers wedden nooit op één paard en mixen altijd genres en toonaarden. Dit keer parodieren ze subtiel de spionagefilm: de film opent met het clichéshot dat begint in de ruimte en inzoomt tot in een kamer in het hoofdkwartier van de CIA in Langley, plaatsaanduidingen verschijnen met bliepende letters in beeld, de camera toont enkel de benen van het personage. De muziek onderstreept supspense en drama en negeert doodleuk de comedy. De Coens zijn beiden de vijftig voorbij maar lijken met de jaren nog grotere speelvogels geworden. We zijn er niet rouwig om. 

De plot is krankzinnig. De carrousel wordt op gang getrokken door twee fitnessinstructeurs die geld ruiken wanneer ze de cd-rom vinden met de mémoires van een verzuurde, ontslagen CIA-agent. Diens ijskoude vrouw bedriegt hem met een serieverleider die in zijn kelder een machine bouwt die je gegarandeerd met verstomming slaat.

Verblind door ijdelheid, traagheid, hebzucht, rancune en lust rijgen de ongelukkige personages de foute beslissingen aan elkaar. Terwijl de messcherpe dialogen in een hoog tempo heen en weer vliegen, wordt de situatie met de minuut grotesker. ‘Rapporteer als het begint steek te houden’, blaft de CIA-bons die de zaak van op afstand volgt. De film kronkelt van misverstanden naar verwikkeling. Op het hoogtepunt van alle geklungel valt abrupt en schijnbaar willekeurig het doek. Ook de eindconclusie is voor de CIA-baas en zijn ondergeschikte. ‘Wat hebben we hier nu van geleerd?’ ‘Euhm, ik weet het niet.’ ‘Ik weet het verdomme ook niet. Het nooit meer doen?’ ‘Jawel, meneer.’ ‘Oké dan, maar al sla je me dood, ik weet niet wat we gedaan hebben?’ Wie dit soort absurdisme niet kan smaken, kan maar beter in een boog om de film heen lopen.

De Coens houden izch uiteraard van de domme en ontkennen in alle toonaarden dat Burn after reading meer zou zijn dan een goede grap. De titel suggereert letterlijk een tussendoortje, wegwerpen na gebruik. Maar het is een lekker tussendoortje en het ligt er vingerdik op dat ze de draak steken met de paranoia, de lichaamscultus en het navelstaren van de doorsnee Amerikaan en de potsierlijkheid van organisaties als de CIA. Het wonderlijke aan hun komedies is dat het gevaar uit alle hoeken kan komen. en parodierende camerabeweging, een bekende smoelentrekker, een snedige dialoog, een absurd tafereel, een grove verassing, een geschifte wending, een grimmige analogie, een schokkend overlijden of een achteloos insider-grapje. Er is altijd wel iets dat je een ‘ooh’ of een ‘ha’ ontrukt. Hun volgende film mag nog zwaardere kost zijn dan No country for Old Men, na deze traktatie kunnen we er weer tegen.

christmas time

‘Klap’, met een welgemikte slag, sla ik het hoofd van sinterklaas. Het gebaar draagt willens nillens wat symboliek in zich. Het gebaar scheidt de ‘believers’ van de ‘non-believers’.

Met die klap kan ik evengoed mijn ongenoegen laten blijken over de komende periode. De wintermaanden lijken met de feestdagen een compensatie te vormen voor de zomermaanden. Alsof november, december, januari & februari iets goed te maken hebben. 

Excuses voor mijn uitspraken, maar welke randdebielen moesten zonodig kerstmis en driekoningen in de wintermaanden laten vallen? Neem daarbij nog Halloween, Sinterklaas, oudjaar, nieuwjaar, thanksgiving & valentijn. Allemaal, neem me op m’n woord, allemaal zijn het commerciële themadagen geworden, waarvan de laatste 2 in extremis zijn.  

Allemaal zijn het dagen waarop je verplicht wordt mee te gaan naar saaie feesten met de familie, waar je de grootmoeder met de snor 6 kussen moet geven in 2 weken. Dat zijn er naar mijn gevoel 6 teveel. Je wordt verplicht de kerstmaaltijd goed te vinden, terwijl je diezelfde kost al kotsbeu bent gegeten na een kerst of 15.

Je MOET en je ZAL voor iemand van de familie een cadeautje kopen om onder de kerstboom te leggen. Probeer na 20 kersten maar eens een origineel cadeau te kopen. Probeer maar eens blij te zijn met een pyjama of sokken. Ik denk dat ik het meest blij zal zijn met een overschrijving op m’n bankrekenening. Akkoord, het is geld dat je krijgt; en laat dat nét het onorigineelste cadeau zijn dat je elkaar kan geven.

Ik ben 20, over 3 maanden 21, mag ik dan niet zelf een voorkeur geven voor een verjaardag? 

Nee, want hetgeen ik wil kost altijd teveel. 

Nog een ding waar ik me mateloos aan erger is de kerstwoede. Allerheiligen is net gedaan en mensen stallen hun kerstversiering uit. Liefst zo kitscherig als maar zijn kan, om ter patserigst, om te fluo’st. Voor sommigen lijkt kerst enkel te bestaan om hun huis zo opzichtig mogelijk te kunnen versieren. Mensen, nog nooit gehoord van overdaad schaadt?

Mijn huis is later zo minimal mogelijk versierd: een kerstboom en lichtjes; geen kerstballen, geen engelen, geen kerstmannen, niks, gewoonweg niks. 

 

De cadeau die ik het liefst onder de kerstboom zou zien liggen is een grote ledlamp. Zo’n ‘livingcolors’ van Philips. Een waarmee je 256 tinten kan vormen. Ik weet het voor een pragmaticus is dit eigenlijk een overbodig item. Maar ik heb het toch ‘n functionele draai kunnen geven: kleurbelichting voor m’n foto’s. Het ding kost niet zo onredelijk veel: de grote kost er 150 en de kleine 100. Als het dat niet wordt, dan koop ik me met m’n gespaarde geld wel ‘n tweedehandse batterijgrip voor m’n D200, zodat ik in Marokko niet zonder stroom kom te zitten. ‘n Tweedehandse omdat ‘n nieuwe nog steeds 150 euro kost. 

Ja, ik weet het; maar fotografie is geen goedkope hobby.

 

cheers