Maandelijkse archieven: oktober 2008

Forget Lucky Number Slevin, Forget Matchstick Men en andere oplichterijen

Revolver is dé film die je gezien moet hebben. Hij klinkt banaal. Maar het plot is zodanig verweven met one-liners, met een web van zelfanalyses.

Doorheen de film lijkt het alsof je naar ‘n lamme film aan het kijken bent, maar na de eerste helft komt er schot in de zaak en krijgt de hele film een zéér schizofreen kantje.

Interessante film, al was het maar voor de prachtige regie van Guy Ritchie en de fabuleuze vertoning van Jason Statham.

Ik hen onlangs 4 analoge camera’s in één lot kunnen kopen.

1 ervan was hopeloos stuk, een andere gaf geen teken van leven en de 2 overigen waren nog perfect in orde. Het waren allevier Nikon’s dus ik kan m’n lenzen er nog op gebruiken ook!

Ik ben dus hoopvol beginnen repareren aan m’n F301.

Na het ding heel zorgvuldig open gepruts te hebben, bleek het opklapmechanisme van de spiegel vast te zitten. Olie eraan en terug dicht gedaan. na ‘n test met batterijen gaf ie totaal geen teken van leven.  (o ja, ik heb hem opgelapt met delen van een F501)

M’n project-van-een-week is voor niets geweest. 

Nu: ik heb er nog 2 staan, 2 F401’s & een geleende Canonet 28. Die canonet is een geleende zoekercamera van m’n tante. Het is een halfautomaat (dwz: zonder lichtmeter ben je niets), heeft een gevoeligheid tot ‘maar’ ASA 400, en heeft een enkele 40 mm Lens. Na wat gepruts om de lichtmeter terug te doen werken, heb ik er een Hillford HP5 (ASA 400) ingestoken, benieuwd wat dat gaat geven. 

Ook heb ik een erfstuk gekregen van m’n grootvader. 

Het was zijn eerste camera ooit, en is ongeveer 52 jaar oud. Het gaat hier over een Zeiss-Ikon Nettar. Jawel: een echte balg-camera, zonder lichtmeter! 

Het ding werkt met 120 mm film en ik heb het flauwste benul hoe ik de film moet voorspoelen. Maar ik heb m’n grootvader beloofd er een foto van hem en m’n grootmoeder met te trekken.

 

enfin, ik laat wel weten hoe het geworden is.

Akkoord, wie de post op Celine’s blog over Banksy gelezen heeft, denk dat ik ‘n dikke copy-cat ben, maar dat ben ik niet!

Ik ga het hier niet hebben over de maatschappij-kritiek van Banksy, maar eerder over de grote paradox achter het hele Banksy – gebeuren, en over de ware kunst achter street art.

 

DIt is ‘n stukje Banksy met een duidelijke boodschap, die ik hier waarschijnlijk niet meer moet nader verklaren. We gaan echter verder:

 

Verder moet je ook eens gaan kijken op http://www.banksy.co.uk/films/index.html

 

De kritiek van Banksy is rauw, impulsief en toch doordacht. Het geeft perfect weer wat iedereen denkt en wil zeggen, maar het niet durft zeggen. Banksy geeft zijn kritiek weer op openbare plaatsen, plekken waar iedereen passeert en er wel een glimp van opvangt. Dat is de perfecte manier om kunst en kritiek tesamen aan de man te brengen. 

Ware het echter niet, dat de kritiek die Banksy weergeeft, verkeerd begrepen wordt. Hierboven in het krantenartikel is de kritiek op ‘veiligheid’ en plezier duidelijk tentoon gespreid. En toch verschijnt dit werk in de krant met een volledig naast de kwestie gegrepen commentaar. Waarschijnlijk heeft Banksy de schutter bewust verkeerd afgebeeld, om juist de paradox tussen plezier en ‘veiligheid’ te benadrukken. Maar ik ga me hier niet uitspreken over wat waarvoor staat, dat laat ik aan de waarnemer over. 

In het filmpje ‘Museums’ op de site van Banksy, hangt hij op een gegeven moment een rotstekening tegen de muur van het museum. De tekening toont een mannetje dat een winkelkarretje voortduwt. Even later stond er in de krant dat het werk is geschat voor zoveel miljoen dollar en opgenomen is in de collectie van het museum. Mocht ik museum curator zijn, had ik het werk laten hangen en de mensen versteld doen staan, laten nadenken over wat dat ding daar hangt te doen en waarom. 

Want dat is het uiteindelijke doel van elke kunstenaar: de mensen laten nadenken, laten teren op wat er juist bedoeld wordt. In plaats daarvan wordt het in een aparte expositieruimte gehangen en zo mogelijk nog gepropagandeerd met ‘werk van Banksy’.

Ja, enfin, als ik de boel zo teruglees is hetgeen ik wil bereiken niet zo eenduidig.

laatste persoonlijk noot: 

Nighthawks – Edward Hopper

 

Nighthawks – Banksy

 

 

 

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:


Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:


Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:


Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:


Vandaag geen fut om op te staan om 20 voor 7. Ik ben blijven liggen tot half 9. Moest ik mijn fiets nog repareren, want mijn versnellingskabel was gebroken. Snel een nieuwe gestoken en alles gecontroleerd tot het -kind of- in orde was. Dan bleek dat het al 11 uur was, en dat de docent voor het vak van deze namiddag er niet was. 

Enfin, ik ben toch naar het stad gereden om mijn studiecontract te tekenen en mijn adres te gaan veranderen op het secretariaat. De Secretaresse voor chemie was er niet, dus kon ik geen studiecontract meer tekenen. En het secretariaat was gesloten. Balen

Dan maar om cursussen, dan kan ik tenminste mee in de les. Uiteindelijk heb ik het nog n uur of 2 volgehouden. Overal wat rondgereden, rondgekeken. Grobet (om een tweedehands analoge nikon), urban outfitters (om een Diana eens van dichtbij te zien), Nike winkel & andere schoenwinkels (om een nieuw paar sneakers). 

pff, zinloze dag. Mocht zo uit mn leven geschrapt worden.

Jepjep, ik heb de weg naar lomografie gevonden.

Akkoord, het is voorlopig nog de digitale lomografie. Maar van zodra mijn spaarcenten terug gespekt zijn, ben ik van plan mezelf ergens een Diana te bemachtigen. 

Edit: Liever zo een

 

Voorlopig heb ik een aantal lomografische foto’s die de naam lomografie niet waardig zijn, maar toch in de buurt komen.

 

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen: